Mijn werk heeft ín de zee gelegen.
Ik leg papier in het zand, laat het water erover stromen, en geef het over aan de wind, de zon en het getij.
Wat ontstaat is geen foto, maar een spoor — een afdruk van een moment dat niet terugkomt.
Zand, water en licht worden mede-makers.
Ik werk met cyanotypie: een vroege fotografische techniek waarin natuurlijke elementen het beeld mee vormgeven. Met cyanotypie onderzoek ik deze bewegingen—bevroren momenten in een landschap dat nooit hetzelfde blijft.
Beweging van ijs, water en steen
Na de dynamiek van zand en water richt mijn werk zich nu op de kracht van ijs, rivieren en rotsen in de Alpen. Wat op het eerste gezicht statisch lijkt, is in werkelijkheid continu in beweging. Gletsjers schuiven langzaam vooruit, slijpen het landschap en laten sporen achter. Water vriest, smelt en stroomt verder, steeds in een nieuw ritme.
Net als bij mijn eerdere werk gaat het om verandering en continuïteit. Hoe tekent de natuur zichzelf af? Welke patronen ontstaan door de trage, maar onstuitbare kracht van ijs en steen?